Moje obawy się potwierdziły – rano
strasznie mnie bolą plecy i kość ogonowa od tego super wygodnego łóżka.
Niestety jeszcze jedna noc nas tu czeka. :(
Na śniadanie, które było opóźnione
ok. 30 minut (co, jak się później okazało, było dosyć małym opóźnieniem),
dostajemy dwie parówki, jajko, kawałek chleba z masłem, ser i wodę z
baniaka (ewentualnie można zrobić sobie wodę o smaku herbaty, jeśli wsadzi się
torebkę do zimnej/ciepłej wody). Szczerze mówiąc nie tego się spodziewałam. No
ale trudno. Może innym razem dostaniemy typowe gruzińskie śniadanie. Po
śniadaniu idziemy na plażę, która jest prawie obok pensjonatu. Plaża –
kamienie. Wszędzie kamienie. I do tego gorąco, gorąco i jeszcze raz gorąco. Upał
nie do wytrzymania. Na szczęście woda w Morzu Czarnym jest zimna – lekko
chłodzi i do tego lekki wiaterek (dobrze, że wzięłam ze sobą wachlarz, bo jak
cały czas będzie tak gorąco, to się przyda). Woda kupiona na stacji benzynowej
za pożyczone pieniądze jest wybawieniem. [Żeby dojść do stacji benzynowej
trzeba przejść przez dosyć ruchliwą ulicę. W Gruzji kierowcy nie stosują się do
przepisów. Traktują je jedynie jako wskazówki. Ludzie jeżdżą szybko i ciągle
trąbią (później dowiadujemy się, że Gruzini trąbią na powitanie, bo praktycznie
wszyscy się tam znają, albo na krowy, żeby zeszły z jezdni). W Gruzji to
samochód ma zawsze pierwszeństwo, a nie pieszy (nawet jak jest na pasach), więc
trzeba bardzo uważać, żeby nie zostać potrąconym.] Zdziwieniem jest dla nas to,
że wszędzie chodzą krowy. Tak po prostu się przechadzają tu i tam. Nawet na
plaży. Nie mówiąc już o ulicy. [Trzeba pamiętać, że w Gruzji krowa jest
nietykalna. Jeśli kierowca potrąci krowę lub inne zwierzę, to on ponosi
odpowiedzialność a nie właściciel tej krowy..]
Obiad – opóźniony o godzinę.
[Gruzini nigdy się nie spieszą, ciągle się spóźniają, żyją na luzie ->
trzeba się do tego przyzwyczaić, bo ciągle będziemy na coś czekać…]. Dostajemy
mega ostrą zupę z chlebem (Ciężko jest stwierdzić, co to za zupa. Pływają
kawałki kapusty, papryki, ziemniaki), na drugie podejrzane mielone
(zastanawiamy się czy nie z parówek ze śniadania :D) i mocno rozwodnione puree
ziemniaczane, niestety nie dostajemy nic do picia :(
Po obiedzie jedziemy zwiedzać.
Najpierw rzymska twierdza w Gonio, która w II w. była dobrze umocnionym
rzymskim miastem ówczesnej kolonii Kolchidy, a później forteca została zdobyta
przez Turków Osmańskich. Legenda głosi, że na terenie fortecy znajduje się grób
św. Macieja, jednego z dwunastu apostołów. Chodzimy po mega wąskim murze bez
barierek (jest to szalenie bezpieczne). Straszny żar leje się z nieba. Po
twierdzy jedziemy do Batumi. Jest to trzecie co do wielkości miasto w Gruzji
(po Tbilisi i Kutaisi) i cały czas się rozwija, co zresztą widać. Totalny misz
masz. Połączenie starego z nowym. Mijamy wiele nowoczesnych budynków (m.in.
taki, który na którymś tam piętrze ma diabelski młyn -> chcieli tam zrobić
uniwersytet, ale stwierdzili, że studenci więcej czasu by spędzali na tym kole
niż na zajęciach :D). Przechodzimy przez nowszą część miasta do głównego placu
(Plac Europejski), który, jak się dowiadujemy, jest popularnym miejscem do
robienia zdjęć ślubnych. Na środku placu stoi kolumna ze statuą Medei (córka
króla Kolchidy), która trzyma w ręku złote runo. Dalej mijamy kilka świątyń i
synagog i przechodzimy przez turecką część miasta w stronę portu. Tam dostajemy
czas wolny. Nareszcie możemy wymienić pieniądze i kupić sobie wodę i nie
tylko. :) Idziemy sobie ulicą i nagle jakiś koleś robi sobie ze mną selfie (no
spoko -.-). Wszyscy się na nas gapią i się oglądają. [W Gruzji nie można za
bardzo odsłaniać swojego ciała, bo Gruzini postrzegają tak ubrane kobiety za
prostytutki.] Robimy się z dziewczynami głodne, więc postanawiamy pójść coś
zjeść (chodzi za mną chaczapuri -> chcę porównać z tym, co jadłam w
gruzińskiej restauracji w Krakowie). Jakaś kobieta nas zaczepia i zaprasza do
swojej knajpki. No ok. Wchodzimy. Wygląda podejrzanie no ale trudno. Już
weszłyśmy i nie ma odwrotu. Próbujemy dogadać się po rosyjsku (dobrze, że jedna
z nas uczyła się rosyjskiego :) ), zamawiamy chaczapuri na kilka osób + jeszcze
dziewczyny zamawiają chinkali, szaszłyk i zimne piwo, które nie jest
najsmaczniejsze. [chaczapuri – zapiekany placek z serem. Może być podany w
kilku wersjach, np. z jajkiem; chinkali – sakiewki z mięsem i rosołem].
Zjedzone. Było całkiem niezłe. Mamy jeszcze trochę czasu, więc idziemy na
krótki spacer wzdłuż portu.
Idziemy na ogromne koło widokowe, z którego
rozpościera się piękny widok na Batumi. Nadal jest gorąco, więc później idziemy na
lody. (lody+deszcz+wiatr=plamy na koszulce -> nie polecam :/ ) Wracamy do
portu, w którym śmierdzi nie wiadomo czym. Zaczyna wiać straszny wiatr. (wieje
piachem i żwirem w twarz i nie tylko -> super uczucie -.-) Idziemy pod
pomnik zakochanych, który jest podświetlany i dwie figury przenikają przez
siebie (ale przy takim wietrze niestety nie jest włączony), idziemy przez
podświetlone miasto nocą [Gruzini uwielbiają wszystko podświetlać. Podświetlają
wszystko, co tylko możliwe. Nawet krzyże przy drodze i drzewa. :D],
przechodzimy obok wieży z alfabetem gruzińskim, która została wybudowana tak
właściwie nie wiadomo po co, mijamy podświetlone na zielono palmy i kolorową
latarnię morską. Jedziemy na pokaz fontann, który niestety też jest wyłączony z
powodu wiatru. No trudno. Wracamy do pensjonatu w Gonio. Zauważam, że opaliłam
sobie na ciele koszulkę i okulary. I do tego strasznie boli mnie głowa.
Znowu będzie ciężka noc. :(
